Alberto García-Alix
W Darwinie García-Alix wyostrza archiwalną obsesję na punkcie intymności jako ryzyka. Jego fotografie odrzucają dystans: ciała, uzależnienia, pamięć wtłoczone w srebro. Dokumentalność rozpływa się w wyznaniu, pozostawiając obrazy, które opłakują bez pocieszenia i patrzą bez litości.
