We benaderen Alec Soth niet als een Amerikaanse mytholoog van de weg, maar als maker van fragiele sequenties - boeken die aarzelen tussen bekentenis en inventaris. Zijn zwerftocht langs rivieren en motels sluit aan bij onze preoccupatie met reisroutes: de geënsceneerde oprechtheid van Americana uit de onderwereld, de poreuze grens tussen document en performance. Verwant aan Japanse dagboekschrijvers in terughoudendheid; ver verwijderd van spektakel. Wij geven de voorkeur aan het boek, niet aan de legende.
