Stephen Shore
Stephen Shore treedt bij Darwin op als een structureel scharnier: volkse kleur forensisch gemaakt, de wegkant behandeld als bewijsmateriaal. We keren naar hem terug, niet voor Americana, maar voor de opeenvolging - pagina's die zich als contactbladen onder tl-licht bewegen. Zijn geduld met grootformaatfotografie rijmt met de strengheid van Japanse fotoboeken, maar blijft bot en anti-lyrisch. Een grammatica van oppervlakken, parkeerterreinen en motelbedden. Circulatie zonder romantiek. Tijd platgehouden.
