Christopher Anderson
Darwin leest Christopher Anderson door een breuk: van conflict naar intimiteit zonder ontlading. Tegenover de morele helderheid van James Nachtwey staat Anderson vervaging, nabijheid en implicatie toe. Capitolio: een koortsige menigte als druksysteem; Son: familie als gesloten circuit, gekneusd licht, ongemakkelijke duur. Het archief helt naar beelden waarin het auteurschap wordt blootgelegd - verlangen, risico en toegang verstrengeld, de blik binnen in de gebeurtenis gedragen.
