Christopher Anderson
Darwin odczytuje Christophera Andersona poprzez pęknięcie: od konfliktu do bliskości bez wyzwolenia. W przeciwieństwie do moralnej klarowności Jamesa Nachtweya Anderson dopuszcza rozmycie, bliskość i sugestię. Capitolio: rozgorączkowany tłum jako system nacisku; Son: rodzina jako zamknięty obwód, światło posiniaczone, czas trwania niepokojący. Archiwum skłania się ku obrazom, w których autorstwo zostaje odsłonięte - pragnienie, ryzyko i dostęp splatają się, a widzenie zostaje przeniesione do wnętrza wydarzenia.
