Diane Arbus (1923–1971) była amerykańską fotografką, której portrety w kwadratowym formacie odmieniły fotografię powojenną. Pracując głównie w Nowym Jorku, fotografowała pary, dzieci, performerów, nudystów, osoby z niepełnosprawnościami oraz postacie spoza konwencjonalnych kategorii społecznych, często używając bezpośredniego błysku i frontalnej kompozycji. Darwin wybiera Arbus za portretowanie oparte na długotrwałych spotkaniach z ludźmi, którym rzadko poświęcano fotograficzną uwagę, tworzące obrazy, w których intymność, dyskomfort i normy społeczne pozostają celowo nierozstrzygnięte.
