Alberto García-Alix
Στο Darwin, ο García-Alix οξύνει την εμμονή του αρχείου με την οικειότητα ως ρίσκο. Οι φωτογραφίες του αρνούνται την απόσταση: σώματα, εξαρτήσεις, μνήμη αποτυπωμένα στο ασήμι. Το ντοκιμαντέρ καταρρέει σε εξομολόγηση, αφήνοντας εικόνες που πενθούν χωρίς παρηγοριά και κοιτούν χωρίς έλεος.
