Προσεγγίζουμε τον Alec Soth όχι ως Αμερικανό μυθογράφο των δρόμων, αλλά ως δημιουργό εύθραυστων ακολουθιών - βιβλίων που αιωρούνται ανάμεσα στην εξομολόγηση και την καταγραφή. Η περιπλάνησή του κατά μήκος ποταμών και μοτέλ επιστρέφει στη δική μας ενασχόληση με τις διαδρομές: την προσποιητή ειλικρίνεια της υπόγειας Αμερικάνα, την πορώδη γραμμή ανάμεσα στο ντοκουμέντο και την περφόρμανς. Κοντά στους Ιάπωνες ημερολογιογράφους ως προς τη συγκράτηση· μακριά από το θέαμα. Προκρίνουμε το βιβλίο, όχι τον μύθο.
